Digitale sokken misschien?

“Wat is een iPhone hoesje? Hier snap ik niets van.”

Oma Truusje keek verbaasd naar het verlanglijstje dat ze van haar dochter gekregen had. Kleinzoon Peter werd twaalf. Dat is een belangrijke leeftijd en omdat oma graag haar steentje wilde bijdragen aan de feestvreugde, had ze haar dochter Annie om een verlanglijstje gevraagd.

Maar toen ze het verlanglijstje aandachtig bestudeerde, begreep ze er niets van. Ze had nog nooit van die dingen op dat lijstje gehoord. Ze was de negentig tenslotte allang gepasseerd; had zelf nog nooit een computer gehad en begreep dus niets van al die moderne dingen. Bij haar in de kamer stond bijvoorbeeld nog een oude telefoon met een draaischijf. Dat ding werkte nog prima en het gaf oma een veilig gevoel. Van al die nieuwe dingen moest ze niets hebben.

Toen schoonzoon Gerrit haar het jaar daarvoor een Smartphone cadeau had gedaan, had ze die met bibberende handjes aangenomen, moedig geglimlacht en het ding de volgende dag met doos en al weggestopt onder de fotoalbums in de rommelkast. Daar stond het nu al langer dan een jaar. De nieuwe tijd werd oma Truusje gewoon teveel.

En nu dus dat verlanglijstje van Petertje. Ze begreep er echt niets van.

Oma zette haar leesbril nog wat rechter op haar neus en las het nog een keer.

Verlanglijst voor oma van Peter

1.Heel belangrijk:
iPhone hoesje voor 3G. Mag ook voor de 4S.
(De 4S heeft de mogelijkheid om 32 foto’s toe te voegen)

2.Minder belangrijk:
Ipad mini retina hoes

3.En als het niet anders kan:
Software Hyrule warriors. Nieuwste release.

Het duizelde oma helemaal; ze kreeg bijna hoofdpijn van al die moeilijke termen.

“Wat is dat allemaal?” mompelde ze in zichzelf.

“Geeft niet, mam,” zei Annie aanmoedigend. “Als ik 93 was, zou ik het waarschijnlijk ook niet snappen. Maar ik kan wel iets voor je kopen en dan geven we het uit jouw naam.”

Maar dat vond oma niet leuk.

“Dat is niet persoonlijk. Nee, dat is niets. Maar vertel me toch eens wat dat is, een iPhone hoesje?

Annie schoof haar hand in haar tasje en toverde haar eigen iPhone tevoorschijn.

“Heel eenvoudig moeder. Dat is eigenlijk gewoon een beschermhoes voor mijn zaktelefoon.”

Ze toonde oma haar iPhone hoesje. Er stond een grote foto op van haar kinderen.

“Dat is alles?” vroeg oma ongelovig. “Gewoon een hoesje?”

“Ja, maar het moet natuurlijk wel ‘cool’ zijn.”

“Cool?”

“Peter is twaalf. Die wil natuurlijk een mooie afbeelding op zo’n hoesje hebben. Maar ik kan er wel eentje voor je kopen mam.”

Maar oma kreeg een idee. Opeens zag ze het helemaal voor zich. Ze wist precies wat ze Petertje moest geven. Het zou heel persoonlijk worden.

“Nee hoor, schat,” antwoordde ze. “Ik zoek het zelf uit. Ik heb een idee.”

***

Peter deed de deur opgewonden open toen oma Truusje had aangebeld.

“Van harte jongen,” zei oma liefdevol, terwijl ze met moeite haar rollator over de drempel hees. “Wat fijn dat ik nog bij je twaalfde verjaardag mag zijn.”

“Tuurlijk oma,” zei Peter, terwijl hij met begerige ogen naar oma’s handtasje keek.

“Ja, jongen…ik heb een presentje voor je. Maar laat me eerst even gaan zitten.”

Oma zakte vermoeid in een leunstoel terwijl Annie de koffie inschonk.

“En nu het pakje,” zei oma triomfantelijk terwijl ze in haar handtasje grabbelde. Er kwam een slap pakje uit in zilverkleurig papier met rode balletjes.

“Huh?” dacht Petertje. “Wat is dat nou?”

“Hier lieverd. Zelf gemaakt.” Oma glunderde helemaal terwijl ze het slappe pakje aan Petertje gaf. Peter scheurde het papier kapot en keek naar zijn nieuwe aanwinst.

“Sokken?” hakkelde hij.

“Nee,” zei oma stralend. “Een hoesje. Een ifoon hoesje. Zelf gebreid met de beste wol die ik kon krijgen.”

“Een gebreide iPhone hoes?” zeiden schoonzoon Gerrit en mamma tegelijk.

“Ja,” zei oma verheugd, “het was een hele klus. Ik heb er een mooie afbeelding van Bambi op gebreid. Weet je wel… Dat vond je altijd zo’n mooie film Petertje. Kom hier, lieverd, dan krijg je nog een grote kus van me.”

Peter liep plichtmatig naar oma toe en boog zich voorover om een kusje op zijn gefronste voorhoofd te ontvangen.

“Nou, daar kun je het mee doen, Peter,” zei Gerrit. “Ik denk niet dat er iemand in jouw klas zit met zo’n hoesje!”
“Nee, vader. Dat denk ik ook niet,” antwoordde Peter mat.

“Ik wist wel dat dit ‘cool’ was,” zei oma opgetogen, terwijl ze haar koffie naar binnen slurpte.

“Echt cool. Nog vele jaren, Petertje!”

 

 

FrankDigitale sokken misschien?

Leave a Comment